زندگی...
نرمین لبخندی زد.
شقایق ها باور رویشان را در سکوت دشتها به بزم مینشاندند.و خداوند پی آفریده ای از برای زمین میگشت.آفریده ای از ورای عشق و نشانه ی کامل عشق اهورایی به ان.
آسمان مکثی کرد.
زمانه پی آواز زندگانی می رفت و سکوت نشانه ی آغاز دیگر را از ورای زمین نقش میکرد.
همگان گوش به هجوم گسترده ی عشق می دادند.
و پیدایشی دیگر...
دشتهایی چه فراخ.کوههایی چه بلند.در گلستانه چه بوی علفی می آمد.
خدایا این کشور را از خشکسالی و دروغ و جنگ در امان دار.
و این آغاز ایران بود...
آب دریا را اگر نتوان کشید پس به قدر تشنگی باید چشید
.مولانا.
کوتاه ترین لحظه ی بودن زندگیست...
هنگامی که:
تمام بهشت را با نگاهی بر اندام درخت پنجره ی اتاقم تجربه میکنم چرا ناراحت باشم!
وقتی که:
بهترین موسیقی ها را در سکوت اتاق کوچکم میشنوم چرا قرق شادی نباشم!
گاه.یک لبخند آنقدر عمیق میشود که گریه میکنم!
گاه.یک نگاه آنچنان سنگین است که چشمانم رهایش نمی کنند!
گاه.یک نغمه آنقدر دست نیافتنی است که با آن زندگی میکنم!
گاه.یک عشق آن قدر ماندگار اشت که فراموشش نمیکنم!
.پایان.